We sluiten het gat tussen onvervulde vacatures en onbenut potentieel.
Het probleem is geen tekort aan mensen — het is een tekort aan routes tussen die twee getallen.
Achter die 1,25 miljoen zitten drie groepen:
Er staan in Nederland ongeveer 375.000 vacatures open, tegenover circa 1,25 miljoen mensen met onbenut arbeidspotentieel. Dat is geen tekort aan mensen. Het is een tekort aan routes tussen die twee getallen.
Achter die 1,25 miljoen zitten drie groepen: zo’n 396.000 werklozen, 287.000 semi-werklozen en 568.000 deeltijders die meer uren willen werken. En de vraag loopt niet weg. Tot 2030 ontstaan zo’n 2,3 miljoen baanopeningen, ruim negen op de tien door vervanging. Schoolverlaters vullen maar een deel daarvan; wie van beroep wisselt, wordt onmisbaar.
Niet uit onwil. De reden is dat de kosten van instroom aan de voorkant vallen en de opbrengst pas veel later. Iemand vinden die niet actief zoekt, kost bereik. Iemand omscholen kost tijd en geld. Iemand begeleiden op de werkplek kost aandacht van je beste mensen. En het risico dat het niet werkt, draag je zelf.
Voor één bedrijf met vijftig medewerkers is die rekensom vrijwel altijd negatief. Niet omdat het niet zou werken, maar omdat het volume ontbreekt om de vaste kosten over te verdelen. Daarom blijft instroom in deze markt een project: een pilot, een subsidieregeling, een goed bedoeld initiatief dat stilvalt zodra de aandacht verslapt.
Daar komt de bril bij. Klassieke bemiddeling matcht op cv en functietitel, en ziet zo een diploma in plaats van wat iemand al kan. Wie overstapt, valt buiten de zoekfilters.
Het denken over instroom gaat vaak alleen over groepen die de markt overslaat: senioren, statushouders, neurodivergente professionals, herintreders. Terecht, want daar zit onbenut aanbod. Maar de winst is breder. Wie een leerinfrastructuur bouwt, maakt óók de professionals die er al zijn inzetbaar in vakgebieden waar ze eerder niet aan tafel kwamen. Dezelfde machine, twee bronnen van aanbod.
Bij voldoende volume kantelt de rekensom. Bereik, opleiding en begeleiding worden dan vaste kosten die zich over veel plaatsingen verdelen, en het risico van een enkele mismatch valt weg in het geheel. Op dat punt is instroom geen kostenpost meer maar een aanbodstrategie — toegang tot mensen waar concurrenten simpelweg niet bij kunnen.
Dat is de reden dat wij dit als motor inbouwen en niet als project ernaast zetten. Niet omdat het goed staat, maar omdat het rekent.